»Marik, Marik! Dat Gott erbarm!«
Hei nimmt dat Kind ut ehren Arm
un böört de Mudder sacht tau Hööcht
un hett sei up denn Wågen lecht
Un führt – wohen? – wohen denn nu? –
Jå richtig! – nå de Möllerfru.
De nimmt sei up un hett sei häächt,
von ’t ganze Dörp is s’ räukt un pläächt,
De ein bröcht dit, de anner dat,
dat Kind hett Toppelsch mit sik nåhmen,
sei har jå œwer Johr kein hatt;
Doch as de Språk ehr wedder kåmen,
dunn föllt s’ in wille Raserie;
dat, ’t Fewer bruust ehr dörch de Åder:
» Jehann! Ehr Kind! Ehr olle Vadder!
Amerika! Dor ward sei frie! «
Denn hett s’ üm Hüsung wedder bäden;
so hett sei vele Wochen läden
un twischen Dod un Läben rungen,
Doch endlich hett ’t de Jugend dwungen,
As s’ åwer von dat Låger stünn,
dunn was dat Nacht in ehren Sinn;
Wat all gescheihn, ehr wier ’t verschwunnen,
Ehr Not un Leed wier all vergäten,
still un gedüllig hett sei säten.
Uns Herrgott har ein Utwech funnen.