an denn sin Hart ik mi utweinen,
an denn sin Knei ik bichten künn.
Ach, ik heff keinen, keinen, keinen!

JEHANN
Ik un dien Vadder sünd di tru.
Wi ståhn noch ümmer fast bi di.

MARIK
Mien Vadder is kein Troost för mi.
Du weitst worüm, Jehann – un du...
Dien Hart schlooch woll eins weik un warm
un was för mi de säkerst Låd;
un wat ik up denn Harten har,
mien Denken all un all mien Daun,
dat künn dor woll un ruhig rauhn.
Doch dat ’s vörbi, dat is nu wäst;
dien Hart beharbargt anner Gäst,
de kœnen miene schwacken Klågen,
mien Not un Jammer nich verdrågen.

JEHANN
Ik bün di, wat ik ümmer was,
kannst woll in mienen Harten rauhn,
un rööcht sik in mi Grull un Hass,
so heww’n sei doch nicks mit di tau daun.

MARIK
Låt fohren Hass un Grull, Jehann!
Mien Hart, dat is bet båben vull
von bange Not un bitt’re Quål,
dor is kein Platz för Hass un Grull.