MARIK
Låt dat! Du versünnigst di.

JEHANN
Versünn’gen? Ik? – Wo denkst du hen? –
Wiel ’k dat Kind bi ’n rechten Nåmen nenn’? –
Ik räd man von de Preiserie;
ik räd nich gägen Gottes Gebot,
dor steiht nicks in von so ein Mod,
dor steiht väl Gaud’s för Arme schräben,
un dat uns Herrgott väl vergäwen.

MARIK
Uns olt Herr Paster har ’t nich dån,
de har mi nich so schrecklich richt’t,
de har ein Hart, uns tau verståhn
Oh, dat de unner de Råsen licht!

JEHANN
Jå, de was bråv; jå, de was gaut,
De har nich mit denn Schandstauhl drauht.

MARIK
De har mi in ’t Gewissen räd’t,
un har mit mi un för mi bäädt.

JEHANN
De har ein Hart för arme Lüd.

MARIK
Oh, dat de bi uns bläben wier!
Nu heff ik unner Gottes Sünn
un up de wiede Welt nich einen,