9. De VERTWIEFUNG

ERZÄHLER
Heil Christdach Åbend. – Oh wie säut
sitt allens tausåmen in Leiflichkeit!
De Mudder hett dat Kind in ’n Arm
un kiekt dat leif un selig an
un drückt dat an sik fast un warm;

In ehre Kåmer sitt Marik.
Wat is dat för ein Wäder buten!
De Stormwind fäächt œwer denn Mœhlendiek
un schmitt denn Schnei in wille Weih’n
so scharp un schniedig an de Ruten –
sei sitt bi ehre Lamp alleen,
bald sitt sei still, bald rööcht sei de Ul, de kriescht: »Kumm mit! Kumm mit.«
Un schuddernd gütt ’t ehr dål denn Nacken;
sei fohrt tau Hööcht, sei schudd’t tausåmen:

MARIK
Jå bald, jå bald! – Ik kåm, ik kåm.
Jå – Wihnachten-Heiligabend is ’t,
Jå – ’t is all lang – all lang is ’t her,
dunn kreech ’k mål wat taum heil’gen Christ.

ERZÄHLER
Ach, wie verlåten sitt sei dor!
Ehr Mudder dot so männig Johr,
ehr Vadder dot – oh, un Jehann!
Dat wille Fewer packt sei an
un jöcht de Ådern up un nedder,
as gläuhnig Füer; un denn is ’t wedder,