MARIK
Oh, Vadder, nee!...

BRANDT
Ik weit, ik weit:
Du wierst mien Kind, mien true Mågd;
ik weit mit di all längst Bescheid,
un wat di drückt. Wäs nich verzåcht!
Deedst du ok...

MARIK
Vadder, all mien Läben...!

BRANDT
Deedst du von sienen Wech ok wieken,
uns Herrgott ward di woll vergäben;
wi seihn uns wedder, leif Mariken!
Wein nich, mien Kind! folg’ mi de Hänn’,
as du dat alle Åbend dån!
Is ’t ok mit disse Sünn tau Enn’,
uns ward ein anner Sünn upgåhn.

ERZÄHLER
Un rot von Weinen un von Schåm
gifft sei em de låhmen Hänn’ tausåmen.
De Vadder bädt för ’t Kind so heit,
un still is ’t binnen, still is t buten,
ein Engel dörch de Kåmer geiht,
un Gottes Ooch kiekt dörch de Ruten
un gütt sin Licht in vulle Flaut,
un warmt dat Hart tau niegen Maut.
Un bi Marik föllt dål Jehann
un treckt sei an sien Hart heran.