Em is ’t, as wenn tau disse Stunn’n
de Seelennacht, de em bedrückt,
vör Sünnschien un Klingen wiekt,
as har hei sik nu wedder funnen,
Oll Vadder Brand hålt deiper Åten,
un ’t was, as wenn üm siene Ogen
sik düüst’rer all de Schatten tögen:

BRANDT
Du wardst de beiden nich verlåten.

ERZÄHLER
Secht hei mit Mäuh tau Daniellen.

BRANDT
Wi beiden wieren Spälgesellen,
du wierst mien Fründ un bleefst mien Fründ.
Des’ beiden dau ik up ’t Hart di leggen;
wenn s’ nich up rechten Wägen sünd,
denn sallst du ehr denn rechten seggen.
Willst du dat daun?

DANIEL
Jå, Korl, ik will.

ERZÄHLER
Un wedder is dat ringsüm still,
de kranke Bost blot röchelt holl
un ümmer düüst’rer ward sin Ooch;
sien Daniel böört denn Kopp em hoch,
un schwack un schwäcker ward de,dei Oll,
doch plötzlich nimmt hei sik tausåmen,