BRANDT
Mien Diern, Mariken, bör mi höger,
un rückt mi an dat Finster neger,
ik will de Sünn noch einmål seihn.

ERZÄHLER
Un as ’t nå sienen Wunsch gescheihn,
dunn deit sin düüster Ooch sik hellen,
hei röppt heranner Daniellen
un fröcht so recht ut friee Bost.

BRANDT
Hüt is woll wunnerschönes Wäder?

DANIEL
Wi heww’n denn iersten Frost.

BRANDT
So ’s ’t recht! So ’s ’t recht! – Hüt fall’n de Bläder.
Up dissen Dach heff ik so oft
tau Gott up mienen Låger hofft.
Wenn föllt dat Blatt, denn ward ik frie,
denn ward ’k erlöst, säd ’k oft tau mi.

ERZÄHLER
Un kiekt sin Kind so leidig an.

BRANDT
Kumm her, Marik, kumm neger ran!
Ok di, mien Kind, ward lichter sin,
wenn ik nich mihr tau Last di bün.