DE SORG’
(Original: DE LUST)

ERZÄHLER
Hubertusdach steiht in denn Klenner,
un in de Bucht ein Vierteihnenner,
de is dor sorgsam faudert worden
un sall – so seggen sei – heran hüt Morgen
un sall hüt lopen vör de Hunn’.
Natt is ’t von båben un von unn’n;
de Dåk licht gries up Dörp un Feld;
de Sünn kiekt runner up de Welt,
as wull s’ hüt gor nich ut dat Bedd,
un kiekt so mäud dörch de Gardinen,
as har sei ’t sik in denn Kopp rin sett’t:
Hüt künn ok woll ein anner schienen.
Oll Daniel steckt de Näs herut
un süht nå båben hier un dor:

DANIEL
Mi dücht, dat süht all bäder ut
un achter Dam’row ward ’t all klor.
Ik glöf, wi kriegen hüt noch Wäder.
un wäst paråt! un pass ein jeder
gaut up, de Pier herut tau ledd’n!
Hüt is kein Spåßen mit denn Herrn.

ERZÄHLER
De Sünn breckt dörch. de Herr, de röppt,
ein jeder deit un schirrt un löppt,
un Daniel leddt denn Hingst herut;
dunn kümmt Mariken hastig an