Dei Stormwind buten bruust mit Macht,
de Ul röppt schurig dörch de Nacht:
»Kumm mit! Kumm mit! Kumm mit, mi grut!«

MARIK
Un wenn di grut, mi grut hier ok!

ERZÄHLER
Un schleit üm ’t Kind denn dünnen Dauk
un stört’t in Schnei un Nacht herut.
»Kumm mit! Kmm mit!« –

MARIK
Ik kåm, ik kåm!
Nå ehr, nå ehr! Sei is jå fromm;
Bi ehr is hüt ok heilig Christ
un Wihnachten is ’t

ERZÄHLER
De Schnei danzt dörch de Winternacht.
Un is dat ok ein schurig Wäwen,
so is ’t doch noch ein warmer Läwen,
as binnen bi de Lichterpracht. –
Kein Minsch hett seihn,
wat dor gescheihn.
Kein Minschenkind hett je nå Johren,
wat binnen språken is, erfohren.
Dat was ein Bidd’n, ein kläglich ,
Dat was ein Schell’n, ein hart ,
dat was tauletzt ein hellen Schrie –
dunn was ’t vörbi. – –
Un rut stört’t wat ut de Dör,
un drückt wat hastig an sik ran,