MARIK
Fuurt! Fuurt! – dit is mien Einzigst jetzt;
Dit is mien Leifst, dit is mien ;
dit ein, dit hett mien Allens kost’t.
Hier! Riet’t dat Hart mi ut de Bost!
Mien Hart, mien Läben
will ik juuch gäben,
dit Ein
allein
is mien, is mien.
Mien einzigst Deil up disse Ierd!

INSPEKTOR
Kumm her, mien Kind, hür doch up mi!
Sei ward ’t nich daun. – Nimm di tausåmen! –
Sei meint ’t woll nich so bös mit di!

MARIK
So bös? – Oh nee! – sei is jå fromm. –
Utdån! – Dat is hüt mien heilig Christ!
Un Wihnach-Heiligabend is ’t.

ERZÄHLER
Un lacht so grell un rädt so wild
un hett ’t so hastig un so hild
un weicht in ’n Arm dat lütte Wäsen.
denn ollen Mann ward grugen un gräsen,
Em ward so bang; hei kann s’ nich räuken,
Hei möt sik Hülp bi Nåbers säuken;


MARIK
Jå, Jünging, jå! Nu sünd wi fuurt!!