Hier is mien ganzes Glück verdorwen. –
Dat ’s nu vörbi. – Wotau noch klågen?
Ik möt un sall un ward ok gåhn.

INSPEKTOR
Dat is recht, Marik! man nich verzågen!
Du möötst dat ut denn Sinn di schlån. –
Dien Kind, dat sall denn utdån warden.

MARIK
Wat secht hei? Wat?
Mien Kind? Mien Kind? – Wat hett hei secht?

ERZÄHLER
De Lipp, de schwicht; de Ogen starren,
sei steiht so schrecklich antauseihn,
as wier sei Ies, as wier sei Stein;
Oll Brümmer springt nå ehr ran:
»Marik! Marik!« un fött sei an.
Sei ritt sik von em los un schmitt
sik œwer Weich un Kind un ritt
dat Jüngchen ut de Küssen rut.

MARIK
Utdån! Utdån! – Jå, daut ’t man ut! –
Utdån! – Utdån! – Ik weit Bescheed. –
Utdån, so as ein ’t Licht utdeit!

ERZÄHLER
Springt in de bütelst Eck taurüch
un drückt un drängt sik an de
un höllt so fast ehr Kind an sik
un reckt so wild nå vörn de Hand