För wän? För wän? – Du Hund, för di!
Oh, still doch, Hart! man ümmer jü!

ERZÄHLER
Sien Grull, de stiecht un wasst un grimmt
em dörch dat Hart un dörch dat Hirn.

HERR
(tritt mit Daniel aus dem Stall)
Dat Jehann Schütt fuurts tau mi kümmt.
De Knechts, de sall’n de Pier upschirr’n!

DANIEL
De Jehann Schütt, de is nich dor,
de is tau Brandt sin Gräffnis gåhn.

HERR
Wo is de Hund, de Rackerwor!
Dor sall ein Dunner ’rinne schlån!
(sieht Johann) Hierher, Halunk! Wat föllt di in?
Halunk! Hierher! Wo willst du hen?

JEHANN
Ik weit, ik weit, wi sünd ehr Slåwen,
Sei sünd de Herren, wi sünd dat Schund.
Denn ollen Mann so tau begråben,
nich as ein Christ, nee, as ein Hund!
Denn Dokter nich mål hålen låten!
Jå, wenn w’ so Mähren wäsen deden!

HERR
Halunk! So ein Antwuurt giffst du mi?