Sei treckt denn dünnen Dauk sik fast
üm Arm un Bost, as wier sei entslåten,
Oll Daniel kricht ehr Hand tau fåten;
so geiht sei trüch, in denn Harten Maut
för ’t Unglück, wat tau kåmen drauht. –

Jehann sinnt sacht achter her,
in em sprääkt ’t anners, as in ehr;
Unrauhig jåcht ein Plån denn annern:
Hei kann nu trecken, kann nu wannern
frie œwer See un œwer Land;
sietdem, dat dot is Vadder Brand,
is em de,dei Welt nich mihr verslåten;
hei kann nu künn’gen, wenn hei will,
de Herr, de,dei möt em trecken låten,
un wenn hei em wat seggen süll,
denn blifft hei em kein Antwuurt schüllig.
Hei is nu frie, so gaut as frie,
un ut is nu de Schinnerie.

JEHANN
Oh, giff mi Rum!
Dat anner wull ik denn woll måken!
Man ümmer jü! de For entlang!
Un kannst denn Håken nich mihr räuken,
denn möten wi di anner Arbeit säuken
för schlichtern Lohn. Dat is dien Dank!
Man ümmer jü! Feld up, Feld dål!
All Ding hett jå ein Enn’ einmål.
Rin in denn Sarg! denn Deckel tau!
In ’t käuhle Graff, dor finnst du Rauh.
Man ümmer hü! un denn för wän?