6. De Dod

ERZÄHLER
Oll Vadder Brand licht up denn Dod;
in ’t Finster schient dat Morgenrot.
De oft hett schient in Not un Leid,
de dunst’ge Lampenschien vergeiht,
ein niege Morgen brääkt heran.
An ’t Finstersääms lähnt still Jehann,
süht vör sik hen, wie an de Wand
de bunten, roden Sünnenstråhlen
sik schimmernd mit de Schatten målen,
un fohrt sik mit de harte Hand
tauwielen œwer ’t fuchte Ooch,
wenn up Marik denn Blick hei schlooch.
De Dör geiht up un liesing trett
Oll Daniel rin, geiht an dat Bedd
un nimmt sien Käppel in de Hand,
un secht mit bäwerige Stimm:

DANIEL
Gu’n Morgen, Korl! – Kennst mi noch, Brand?

ERZÄHLER
De Kranke, de dreiht denn Kopp herüm
un süht em frömd in dat Gesicht,
as wenn ein kümmt ut fiernen Land
un wedder nu taum iersten Mål
sin Vadders Hus tau seihn kricht.
Em is dat frömd un doch bekannt.