Dor ward verschwinnen,
Wat lang gescheihn;
De Näbel wieken
Vör Morgenwind,
Vör sin Mariken
Un Vör sin Kind.
Ein nieges , ein nieges Läben!
Dor ward uns denn ok Hüsung gäwen.

ERZÄHLER
Un as sei noch in Gedanken sitt
un liesing singt de Melodei,
dunn kümmt herup ein schweren Tritt,
ein trampst sik buten af denn Schnei
un grawwelt an de Klink herümmer;
Inspekter Brümmer kümmt herin.

INSPEKTOR
Gu’n Åbend, Diern!

MARIK
Gu’n Åbend, Brümmer!

Erzähler
Un fohrt tau Hööcht: Wat süll dat sien? –
Wat süll hei will’n? – Ehr Hart dat schleit.
Wenn ’t man nicks Schlimmes wäsen deit.

INSPEKTOR
Marik, weit Gott, ik dau ’t nich giern.
Nimm di dat nich tau Harten, Diern!