Un büst du mål von Älend mäud,
denn stütt di d’rup un denk an mi
un an Marik un an ehr Leid.

JEHANN
Wat? Ik sall gåhn, Marik sall blieben?
Mi wist allein in ’t Älend drieben?

DANIEL
Ik drief di nich, di drifft dien Dåt;
Du hest sei seit, de,dei böse Såt.

JEHANN
Ik heff nich seit, ik heff blot meiht,
wat anner vör mi hebben seit.
Nu räden s’ väl von Schuld un Muurd.

DANIEL
Måk fuurt! Måk fuurt!

JEHANN
Jå, jå! – Ik weit woll, wat ik bün;
doch wenn hei wedder vör mi stünn –
denn mein ik mit dat bleik Gesicht –
so niederträchtig un so schlicht
un frisch un rot,
ik stött denn Hund noch einmål dot!
Un hüng an denn Galgen all de Strick,
hei odder ik! Hei odder ik!
Hei hett mien Läben
vergift’t,
vergäwen!
Hei hett mit Grull mien Hart vergällt;