Hei drifft
elendig rin mi in de Welt!
Hei hett mien Mäten
von ’t Hart mi räten,
hei un sien Bann’!
Fluch œwer allens, wat stolz un riek!
Fluch œwer mienen Vadderlann’! –
Marik! Marik!
Fluch! Fluch! so was ’t! So heff ik secht,
Fluch œwer juuch, de uns verjågen!
Ji heww’n de Hänn’, de juuch eins fött,
ji heww’n de Bein, de juuch eins drågen,
mål åhn von juuch stött:
"Låt sei gåhn, låt sei gåhn, låt ’t Pack doch gåhn!"
Ji hefft kein Hart, uns tau verståhn;
as Minschen ståht ji nich tau’n Minschen,
de Tiet ward kåmen, hüt odder morgen,
wo up de Knei trüch uns wünschen.
Mit uns sünd ji mål Herrn eins worn,
åhn uns sünd j’ nicks.
Up jugen Kopp dat Ach un Weih
un up juuch Hart de heiten Trånen
von all de Lüd, de hier nich wåhnen,
de hier nich glücklich künnen läben,
de ut dat Vadderlann ji dräwen!
Fluch œwer juuch un œwer juge Kinner!

ERZÄHLER
Un stört’t sik in de Dannen ’rinner.
Dat was sin letztes Lebewoll. – –
Un an de Eik lähnt schwack de Oll
un höllt de Hand sik vör dat Ooch,
un as denn Blick tau Hööch hei schlooch,