Herr Gott, Herr Gott! Wie sall dit ennen?
Oh, Herr, oh, låt mi denn Verstand!
Wi ståhn jå all in Diene Hand,
wi ståhn jå all in Dienen Råt;
doch so en Dod un so ’ne Dåt!
Du weitst, oh Herr, hei wier nich schlicht.
Oh, gåh mit em nich in ’t Gericht,
stråf nich tau hart, wat hei verbråken!
Ik wier mål jüst, as hei gesinnt.

ERZÄHLER
Un ’t schüdd’t em dörch de ollen Knåken.

DANIEL
Mit mi har ’t jüst so warden künnt!

ERZÄHLER
Hei höllt de Hänn’ vör dat Gesicht,
hei föllt tautrüch up einen Stein.
Hei kann dat Unglück nich anseihn,
dat œwer em tausåmen schlööch.
Un sackt dor schwack in sik tauhop.