10. De NACHT

ERZÄHLER
Un Pingsten is ’t; mit gräune Riser
Sünd putzt de lütten, dürft’gen Hüser,
De Frühling kickt mit sine Sünn
In ’t arme lütte Dörp herin,
Un Mann un Wiw sitt vör de Dören
In Frien unner gräune Mai’n
Un seihn mit Lust, wo ehre Gören
Sick ehres jungen Lewens freu’n.
Doch hir, up Daniel sine Süll,
dor sitt ein Mudder starr un still.
Ehr Kind spelt an ein’n annern Urt,
Denn ehr Gedanken, de sünd furt,
Un twischen hüt un twischen gistern,
Dor hadd’n sick dichte Wolken leggt,
De ehr Gemäud un Sinn verdüstern.
Sei wendt sick an den Oll’n un seggt:

MARIK
Wat Reden! Wat Reden! Verstah sei, wer kann!
Wo snurrig, wo sonderbor!
›Oh, wo schad!‹ seggt oll Toppelsch un kickt mi denn an
Un strakt mi de Backen un ’t Hor.
›Oh, wo schad!‹ seggt de Möllerfru still vör sick hen
Un geiht denn herut ut de Dör.
›Oh, wo schad!‹ seggt oll Daniel un drückt mi de Hän’n,
›Wenn s’ anners doch wesen ded!‹ –
Dat is, as wenn sei trurig sünd,
Un mi is so froh tau Sinn,