as set ’ck nah Regen, Nacht un Wind
Recht warm in Gottes Sünn.
Wat heww ick jug tau Leden dahn?
An mi geiht allens vörbi,
Un wenn sei Sünndags danzen gahn,
Denn geiht woll keiner mit mi;
Denn sitt ’ck allein vör mine Dör,
In mine Hand de Knütt,
Denn kickt de rode Man hervör,
Denn röppt de Uhl: ›Kumm mit!
Kumm mit!‹ un heidi! möt ick gahn
Woll äwer Stock un Stein,
Hen nah den Dik, hen nah den Man!
Dor sitt ick denn allein,
Dor sitt ick unner ’n Flederbom
Un hür de Bläder weihn,
Dor dröm ick männig ollen Drom,
Dor heww ick s’ danzen seihn.

ERZÄHLER
Un drückt sick dichter in sin Neg
Un flustert lis’ den Ollen tau:

MARIK
Un wer dat Danzen einmal seg
Den lett dat keine Rauh. –
Wenn lücht’t de Man
Wid äwer ’n Plan,
Wenn liggt de Dak
As wittes Lak
Up gräune Wisch un gräune Widen,
Wenn Man un Dak sick striden,
Denn kamen s’ an,