»Marik, Marik! Dat Gott erbarm!«
Hei nimmt dat Kind ut ehren Arm
Un böhrt de Mudder sacht tau Höcht
Un hett sei up den Wagen leggt
Un führt – wohen? – Wohen denn nu? –
Ja richtig! – nah de Möllerfru.
De nimmt sei up un hett sei hegt,
Von ’t ganze Dörp is s’ räukt un plegt,
De Ein bröcht dit, de anner dat,
Dat Kind hett Toppelsch mit sick namen,
Sei hadd jo äwer Johr kein hatt;
Doch as de Sprak ehr wedder kamen,
Dunn föllt s’ in wille Raseri;
Dat Fewer brus’t ehr dörch de Ader:
» Jehann! Ehr Kind! Ehr olle Vader!
Amerika! Dor ward sei fri! «
Denn hett s’ üm Hüsung wedder beden;
So hett sei vele Wochen leden
Un twischen Dod un Lewen rungen,
Doch endlich hett ’t de Jugend dwungen,
As s’ äwer von dat Lager stünn,
Dunn was dat Nacht in ehren Sinn;
Wat All gescheihn, ehr was ’t verswunnen,
Ehr Nod un Led was all vergeten,
Still un gedüllig hett sei seten;
Uns’ Herrgott hadd en Utweg funnen.