As wenn ’t dat nümmer missen kann,
Un swankt un swäkt so hen un her
Un grippt un tast entlang de Wand
Un grippt un fött nah eine Hand,
De ’t hollen sall.
Kein Hand is dor,
Sünd storben un verdorben all,
Kein Hand höllt mihr de arme Dirn;
Dunn süfzt sei swor;
Dunn is versunken
In wide Firn
De Nacht un Qual.
Un dusend Funken
Un dusend Stirn
Gahn up un dal,
Un Klocken klingen
Üm ehr herum,
Un Engel singen
Mit säute Stimm;
Ehr swindt allmählich,
Woran sei dacht,
Ehr ward so selig,
Ehr ward so sacht,
Un sei sackt dal, erlöst von Weih,
Herinner in den weiken Snei.
Oll Daniel kümmt von Stadt taurügg,
Dunn stahn sin Pird’ un schugen sick;
Dat is, as wenn wat Swarts dor liggt
Un as hei von den Wagen stiggt,
Dunn fött hei eine kolle Hand,
Dunn süht hei in en bleik Gesicht. –
Ach Gott! Dat was em woll bekannt: