MARIK
Furt! Furt! – Dit is min Einzigst jetzt;
Dit is min Leiwst, dit is min Letzt;
Dit Ein, dit hett min Allens kost’t.
Hir! Rit’t dat Hart mi ut de Bost!
Min Hart, min Lewen
Will ick jug gewen,
Dit Ein
Allein
Is min, is min.
Min einzigst Deil up dese Ird!

INSPEKTOR
Kumm her, min Kind, hür doch up mi!
Sei ward ’t nich dauhn. – Nimm Di tausam! –
Sei meint ’t woll nich so bös mit Di!

MARIK
So bös? – Oh ne! – Sei is jo fram. –
Utdahn! – Dat ’s hüt min heilig Christ!
Un Wihnacht-Heiligabend is ’t.

ERZÄHLER
Un lacht so grell un redt so wild
Un hett ’t so hastig un so hild
Un weigt in ’n Arm dat lütte Wesen.
Den ollen Mann ward gru’n un gräsen,
Em ward so bang’; hei kann s’ nich räuken,
Hei möt sick Hülp bi Nahwers säuken;


MARIK
Ja, Jünging, ja! Nu sünd wi furt!!