Hir is min ganzes Glück verdorben. –
Dat ’s nu vörbi. – Wotau noch klagen?
Ick möt un sall un ward ok gahn.

INSPEKTOR
Dat ’s recht, Marik! Man nich verzagen!
Du möst dat ut den Sinn Di slahn. –
Din Kind, dat sall denn utdahn warden.

MARIK
Wat seggt Hei? Wat?
Min Kind? Min Kind? – Wat hett Hei seggt?

ERZÄHLER
De Lipp, de swiggt; de Ogen starren,
Sei steiht so schrecklich antauseihn,
As wir sei Is, as wir sei Stein;
Oll Brümmer springt nah ehr heran:
»Marik! Marik!« un fött sei an.
Sei ritt sick von em los un smitt
Sick äwer Weig un Kind un ritt
Dat Jüngschen ut de Küssen rut.

MARIK
Utdahn! Utdahn! – Ja, dauht ’t man ut! –
Utdahn! – Utdahn! – Ick weit Bescheid. –
Utdahn, so as en ’t Licht utdeiht!

ERZÄHLER
Springt in de bütelst Eck taurügg
Un drückt un drängt sick an de Wand
Un höllt so fast ehr Kind an sick
Un reckt so wild nah vörn de Hand