Hei driwwt
Elendig rin mi in de Welt!
Hei hett min Mäten
Von ’t Hart mi reten,
Hei un sin Ban’n!
Fluch äwer all’ns, wat stolz un rik!
Fluch äwer minen Vaderlan’n! –
Marik! Marik!
Fluch! Fluch! So was ’t! So heww ick seggt,
Fluch äwer jug, de uns verjagen!
Ji heww’n de Hän’n, de jug eins fött,
Ji heww’n de Bein, de jug eins dragen,
Mal ahn Erbarmen von jug stött:
"Lat s’ gahn, lat s’ gahn, lat ’t Pack doch gahn!"
Ji hewwt kein Hart, uns tau verstahn;
As Minschen staht Ji nich taum Minschen,
De Tid ward kamen, hüt oder morrn,
Wo j’ up de Knei taurügg uns wünschen.
Mit uns sünd ji mal Herrn eins word’n,
Ahn uns sünd j’ nicks.
Up jugen Kopp dat Ach un Weih
Un up jug Hart de heiten Tranen
Von all de Lüd’, de hir nich wahnen,
De hir nich glücklich künnen lewen,
De ut dat Vaderland ji drewen!
Fluch äwer jug un äwer juge Kinner!

ERZÄHLER
Un stört’t sick in de Dannen rinner.
Dat was sin letztes Lewewoll. – –
Un an de Eik lehnt swack de Oll
Un höllt de Hand sick vör dat Og,
Un as den Blick tau Höcht hei slog,