Un büst Du mal von Elend mäud,
Denn stütt Di drup un denk an mi
Un an Marik un an ehr Leid.

JEHANN
Wat? Ick sall gahn, Marik sall bliwen?
Mi willst allein in ’t Elend driwen?

DANIEL
Ick driw Di nich, di driwwt din Daht;
Du hest sei sei’t, de böse Saat.

JEHANN
Ick heww nich sei’t, ick heww blot meiht,
Wat Anner vör mi hewwen sei’t.
Nu reden s’ vel von Schuld un Murd.

DANIEL
Mak furt! Mak furt!

JEHANN
Ja, ja! – Ick weit woll, wat ick bün;
Doch wenn hei wedder vör mi stünn –
Den mein ick mit dat bleik Gesicht –
So niderträchtig un so slicht
Un frisch un rod,
Ick stödd den Hund noch einmal dod!
Un hüng an ’n Galgen all de Strick,
Hei oder ick! Hei oder ick!
Hei hett min Lewen
Vergift,
Vergewen!
Hei hett mit Grull min Hart vergällt;