För wen? För wen? – Du Hund, för di!
Oh, still doch, Hart! Man ümmer jüh!

ERZÄHLER
Sin Grull, de stiggt un wasst un grimmt
Em dörch dat Hart un dörch dat Hirn.

HERR
(tritt mit Daniel aus dem Stall)
Dat Jehann Schütt furts tau mi kümmt.
De Knechts, de sall’n de Pird’ upschirr’n!

DANIEL
De Jehann Schütt, de is nich dor,
De is tau Brandt sin Gräffnis gahn.

HERR
Wo is de Hund, de Rackerwor!
Dor sall ein Dunner ’rinne slahn!
(sieht Johann) Hierher, Hallunk! Wat föllt di in?
Hallunk! Hierher! Wo willst du hen?

JEHANN
Ik weit, ik weit, wi sünd ehr Slawen,
Sei sünd de Herrn, wi sünd dat Schund.
Den ollen Mann so tau begrawen,
Nich as en Christ, ne, as en Hund!
Den Dokter nich mal halen laten!
Ja, wenn w’ so Mähren wesen deden!

HERR
Hallunk! So ’n Antwurt giwwst Du mi?