BRANDT
Ik wull ik wull Jug woll noch segen,
Kann blot min lahmen Hän’n nich rögen.

ERZÄHLER
Un Daniel löst de beden Hän’n
Un höllt sin lahmen Arm in En’n,
Un lud un dütlich seggt de Oll:

BRANDT
Lewt woll, leiw Kinnings, lewt recht woll!
Un ümmer gaht up Gottes Wegen!
Gaht an de Arbeit, an de Nod
Mit Maud un Tauversicht! De Dod,
De bringt den Aust un Gottes Segen.
Hollt ut! Hollt ut!

ERZÄHLER
Un sackt taurügg,
As wenn hei wir von Arbeit mäud.
Woll gahn de Kirchenklocken säut,
Dat slaten Uhr vernimmt sei nich;
Woll süht de leiwe Gottessünn
So hell in ’t braken Og herin;
Dat Glas is trüw, de Speigel blind.
Woll drückt sin Hand dat arme Kind,
Woll smitt s’ sick weinend an sin Liw,
Sin Hart is still, sin Hand is stiw;
Un ein Gedank, ein Bangen föllt,
So kolt as Is, so swer as Stein,
In ehr Gemäut: Sei steiht allein,
Allein, allein in wide Welt,
Ehr is ’t, as wir sei noch en Kind