Un hadd bi Regen, Nacht un Wind
Sick in en düstern Holt verluren,
As wüßt sei nich, wohen un her,
As kem en Grugel äwer ehr.
Un as de Beiden Afscheid namen,
Dunn sackt sei still in sick tausamen:
Ach, wenn s’ doch läd’
An sine Städ’! –
Mariken sitt, un swer Gedanken,
De trecken ehr dörch Hart un Sinn;
Wat sei ok bedt, sei will’n nich wanken.
Ach, wer de Taukunft weiten künn!
In ehr is so en wild Gewäuhl,
Dat drängt sick düster dörch ehr Hart,
Un klor is blot dat ein Gefäuhl,
Dat gröter Unglück kamen ward. –
Jehann set’t sick dal, ahn wat tau seggen,
Un deiht ehr Hand in sine leggen.
Un denkt mit Freuden d’räwer nah,
Sei kün’n nu nah Amerika.
Den letzten Rigel vör sin Glück
Den schow nu jüst de Dod taurügg.
Doch as hei s’ dormit trösten will
Un tau ehr von de Taukunft redt,
Un wo dat herrlich warden süll,
Dunn güt’t ehr frostig dörch de Ader,
As würd dat Hart tausamen snert,
As wir ’t ’ne Sün’n an ehren Vader,
As wir ’t ’ne Sün’n in ehre Lag’,
In nige Hoffnung furt tau lewen,
As wir ’t ’ne Sün’n, an bet’re Dag’,
Noch mal an Freud un Glück tau glöwen.