MARIK
Oh, Vader, ne!...

BRANDT
Ick weit, ick weit:
Du wirst min Kind, min true Magd;
Ick weit mit Di all längst Bescheid,
Un wat Di drückt. Wes nich verzagt!
Ded’st Du ok...

MARIK
Vader, all min Lewen...!

BRANDT
Ded’st Du von sinen Weg ok wiken,
Uns’ Herrgott ward Di woll vergewen;
Wi seihn uns wedder, leiw Mariken!
Wein nich, min Kind! Folg mi de Hän’n,
As Du dat alle Abend dahn!
Is ’t ok mit dese Sünn tau En’n,
Uns ward ’ne anner Sünn upgahn.

ERZÄHLER
Un rod von Weinen un von Scham
Giwwt s’ em de lahmen Hän’n tausam.
De Vader bedt för ’t Kind so heit,
Un still is ’t binnen, still is ’t buten,
En Engel dörch de Kamer geiht,
Un Gottes Og kickt dörch de Ruten
Un gütt sin Licht in vulle Flaut,
Un warmt dat Hart tau nigen Maud.
Un bi Marik föllt dal Jehann
Un treckt sei an sin Hart heran.