BRANDT
Min Dirn, Mariken, böhr mi höger,
Un rückt mi an dat Finster neger,
Ick will de Sünn noch einmal seihn.

ERZÄHLER
Un as ’t nah sinen Wunsch gescheihn,
Dunn deiht sin düster Og sick hellen,
Hei röppt heranner Daniellen
Un fröggt so recht ut frie Bost:

BRANDT
Hüt is woll wunnerschönes Weder?

DANIEL
Wi heww’n den irsten hellen Frost.

BRANDT
So ’s ’t recht! So ’s ’t recht! – Hüt fall’n de Bläder.
Up desen Dag heww ick so oft
Tau Gott up minen Lager hofft.
Wenn föllt dat Blatt, denn ward ick fri,
Denn ward ’ck erlöst, säd ’ck oft tau mi.

ERZÄHLER
Un kickt sin Kind so leidig an.

BRANDT
Kumm her, Marik, kumm neger ’ran!
Ok Di, min Kind, ward lichter sin,
Wenn ick nich mihr tau Last di bün.