6. DE DOD

ERZÄHLER
Oll Vadder Brand liggt up den Dod;
In ’t Finster schint dat Morgenrod.
De oft hett schint in Nod un Leid,
De dunst’ge Lampenschin vergeiht,
En nige Morgen breckt heran.
An ’t Finstersäms lehnt still Jehann,
Süht vör sick hen, wo an de Wand
De bunten, roden Sünnenstrahlen
Sick schämernd mit de Schatten malen,
Un fohrt sick mit de harte Hand
Tauwilen äwer ’t fuchte Og,
Wenn up Marik den Blick hei slog.
De Dör geiht up un lising trett
Oll Daniel ’rin, geiht an dat Bedd
Un nimmt sin Käppel in de Hand,
Un seggt mit bewerige Stimm:

DANIEL
Gun Morgen, Korl! – Kennst mi noch, Brand?


ERZÄHLER
De Krank, de dreiht den Kopp herüm
Un süht em frömd in dat Gesicht,
As wenn ein kümmt ut firnen Land
Un wedder nu taum irsten Mal
Sin Vaders Hus tau seihen kriggt.
Em is dat frömd un doch bekannt.