Dor ward verswinnen,
Wat lang’ gescheihn;
De Nebel wiken
Vör Morgenwind,
Vör sin Mariken
Un vör sin Kind.
En niges Leiwen, en niges Lewen!
Dor ward uns denn ok Hüsung gewen.

ERZÄHLER
Un as s’ noch in Gedanken sitt
Un lising singt de Melodei,
Dunn kümmt herup en sweren Tritt,
Ein trampst sick buten af den Snei
Un grawwelt an de Klink herümmer;
Inspekter Brümmer kümmt herin.

INSPEKTOR
Gun Abend, Dirn!

MARIK
Gun Abend, Brümmer!

Erzähler
Un fohrt tau Höcht: Wat süll dat sin? –
Wat süll hei will’n? – Ehr Hart dat sleiht.
Wenn ’t man nicks Slimmes wesen deiht.

NSPEKTOR
Marik, weit Gott, ick dauh ’t nich girn.
Nimm Di dat nich tau Harten, Dirn!