As wenn ’ne kolle Dodenhand
Von binnen löscht den willen Brand
Un rüm an ehren Harten ritt.
De Stormwind brus’t. – »Kumm mit! Kumm mit!«
Krischt heisch de Uhl.

MARIK
Ick kam, ick kam!
Min Jammer hett denn mal en En’n.

ERZÄHLER
Un sackt taurügg un sackt tausam
Un fött den Kopp in beide Hän’n
Un drückt, as müßt s’ mit dusend Käden
Tausam sick de Gedanken smäden. – –
Dunn ward dor buten so en Larm,
Dor rummelt nah de Del wat rup.
Un as de Stuwendör geiht up,
Dunn is ’t de oll Möllerfru mit ’ne Weig!

MÖLLERFRU
Süh so, Marik, nu kümmst in Reig’,
Dor legg den Prinzen man herin.

MARIK
Oh, Nahwersch, wenn ick doch eins künn
Jug all Jug Gaudheit mal vergellen!

MÖLLERFRU
Ih,

ERZÄHLER
- fängt de Ollsch nu an tau schellen,