7. DE MURD

ERZÄHLER
Oll Brand is in sin Sarg ’rin leggt;
Dor liggt hei still; kein Grawwred seggt,
Wat hei all ded un led hir un’n;
Hett sick ’t entseggt un hett ’t verwun’n.
Hett still un sacht sin Lewen slaten:
Sin Wirken hett kein Spuren laten,
As ’t Abendrod is hei verswun’n.
Kein Fründschaft folgt em achter her –
Den Herrn sin Arbeit, de geiht vör – –
Kein Nahwer dröggt sin arme Lik;
Sin einzigst Folg’ is sin Marik,
De irste Snei in desen Johr
Sackt lis’ herunner up den Frost,
Up ’t frische Graww, in ’t witte Hor,
Un dusend stille Faden wewen
Sick twischen Ird’ un twischen Hewen
Tau ’n fierliches Likenkled,
Dat wickelt sick üm allens rüm,
Üm ’t kolle Graww, üm ’t warme Lewen.
Un in Marik, dor spreckt ’ne Stimm:
»Wat drückt Di so Din grotes Led?
Wat klagst un truerst Du, Marik?
Vör Gott is Dod un Lewen glik;
Hei deckt up ’t Lewen blassen Dod
Un weckt ut Nacht dat Morgenrod,
Hei leggt de Ird’ in ’t Dodenkled,
Un weckt sei up tau Frühjohrslewen;
Un leggt hei up Di sweres Led,
Ward hei Di ok en Frühjohr gewen,
Wo männig Blaum Di wedder waßt. «