MARIK
Oh lat dat! Du versünnigst Di.

JEHANN
Versünn’gen? Ick? – Wo denkst Du hen? –
Wil ’ck ’t Kind bi ’n rechten Namen nenn? –
Ick red man von de Preisteri;
Ick red nich gegen Gotts Gebot,
Dor steiht nicks in von so ’ne Mod,
Dor steiht vel Gauds för Arme schrewen,
Un dat uns’ Herrgott vel vergewen.

MARIK
Uns’ oll Herr Paster hadd ’t nich dahn,
De hadd mi nich so schrecklich richt’t,
De hadd en Hart, uns tau verstahn
Oh, dat de unn’r ’e Wrausen liggt!

JEHANN
Ja, de was brav; ja, de was gaud,
De hadd nich mit den Schandstaul drauht.

MARIK
De hadd mi in ’t Gewissen redt,
Un hadd mit mi un för mi bedt.

JEHANN
De hadd en Hart for arme Lüd’.

MARIK
Oh, dat de bi uns blewen wir!
Nu heww ick unner Gottes Sünn
Un up de wide Welt nich einen,