Doa tüt en düster Were up, Sürwest de Heben glimmt! Dat lücht un leit un dunnert doa, Wenn dat man up nich kümmt! Doa ’s Hagel in vun egen Oart, De ’s blag un swoar as Bli, – Un wenn ’t so neg herannefoart, Denn kümmt dat up, ir en sick woart, Denn treckt ’t nich mir voerbi. Hell klingt dat vun doa ünnen her As Trummel un Trumpet Un draent, grar as Kanonen swer, As Büß un as Musket. Na, man nich bang! Wat kümmt, dat gellt! Uens oll Land Mekelbörg Geit mit di, Landsmann, ok in ’t Feld Un hett to rechte Tit sick stellt Un sleit mit Gott sick dörch. In Rostock voer de Brere Strat, Doa steit ’n hogen Sten, Un up den Sten steit en Soldat, Un den kennt Jidween;