Min arm oll lütt Dannboemeken, Un is doa goa ken Gnar? Büst noch jo jung un smuck un schön, So oarig büst du antosen, So drall un stur, so frisch un groen, – Wu schar üm di, wu schar! – Dunn knarrt un gnurrscht un quikt de Sne; Dunn kem de Holtwoar gan – Sin Watestewel hoch an ’t Kne, Sin dicken Flausch vun Kordure, Sin Voßklott aewe ’t Ur harr he All will un woll andan. Grar lanke Schnes doa kem he her Na den lütt Dannenbom, As ob he den sick soeken der, Un tröck sinʼn Knickfang ute Scher Un boegt halfwegs sick dal un sner Den Bom aw Span un Spon. Awschürr he ute Kron em flink Den Sne un Rurip dunn, Upboer he sick dat smuck lütt Ding Un lacht sick still vegnoegt un füng Voer sick to fleuten an un güng Dwaß dörch dat Holt doavun. –