Dat ’s bitter, wenn en starben moet, Man, ach! wu hart, wu hart, Wenn en so jung kümmt vun sin Foet, Wu ’t brten Leben noch so soet Un vull dat Hart is, vull un het Un in sin Glück venarrt. Dat ’s bitter, wenn en starben schall, Un harr he riklich hatt Dat Oelle, wu de Wöttels all Veollmt sünd un de Bom doch ball Hüt ore morrn vun sülst to Fall Kümmt, Stamm, Bork, Telg un Blatt. Un denn sonn bitterboesen Dot! Du kümmst, lütt Bom, mi voer As sonn arm Goer, dat nakt un blot De Landstrat lank in Angst un Not Sick slept un gnagt an schimmlich Brot, wegjagt vun jere Doer; As sonn lütt arm velaten Goer, Dat in de Awsir krüppt, Wil de oll boes Stewmore er Den Dot günnt un er girn to Ler, Wenn Nümms dat seg, dat Legst ander, Dat en an ’t Leben grippt.