- Un schüll ick ire vun di gan, Dat makt mi goa to bang; Am lewsten güng ’k mit di tosam Den letzten swoaren Gang. Ick hew mi so, üns’ Herrgott wet ’t, An di, Hannjochen, wennt, Dat schütt mi up min Hart so swer, Wenn üns de Dot nu trennt. Un schüll ick ire vun di gan, As wi dat denk’ all beir, Denn wes man nich so trurig, Hans, Dat do mi nich to Ler! Denn toew ick in min Graw so lang, Hannjochen, bet du kümmst Un as din oll Brut, aw mi halst Un mit to Gott mi nimmst. -