Den Metten sen wi nich, de Stoppel nich, De Kron, de sen wi nich, de vörrwartsch treckt, Un foer de Kron er Rop doa sünd wi dow, – Bet dat üns Orre kümmt. Wi sen nich to, Wat foer de Foart üns Flünken stark nog sünd; Kümmt Tit, so men’ wi All, denn kümmt sacht Rat. De Tit de kümmt. Hür, hür, de Kron de röppt!