Min Modersprak


Min Modersprak, wa klingst du schön!
      Wa büst du mi vertrut!
Weer ok min Hart as Stahl un Steen,
      Du drevst den Stolt herut.

Du bögst min stiwe Nack so licht
      As Moder mit ȩrn Arm,
Du fichelst mi umt Angesicht
      Un still is alle Larm.

Ik föhl mi as en lüttjet Kind,
      De ganze Welt is weg.
Du pust mi as en Værjahrswind
      De kranke Boss torecht.

Min Obbe folt mi noch de Hann´
      Un seggt to mi: Nu bȩ!
Un Vaderunser fang ik an,
      As ik wul fröher dȩ.

Un föhl so deep: dat ward verstan,
      So sprickt dat Hart sik ut,
Un Rau vunn Himmel weiht mi an
      Un Allns is wedder gut!

Min Modersprak so slicht un recht,
      Du ole frame Rȩd!
Wenn blot en Mund „min Vader“ seggt,
      So klingt mi´t as en Bȩd,

So herrli klingt mi keen Musik
      Un singt keen Nachdigal;
Mi lopt je glik in Ogenblick
      De hellen Thran hendal.