un horkt un lurt,
ob sik wat rööcht?
Dat Hart steiht still, de Åten schwicht. –
Dunn is ’t, as wenn sik wat bewäächt,
as wenn dor wat in ’n Schatten licht;
hei schliekt sik ran.
Jå, ’t is Jehann!
Un fött denn Ollen sin Hänn’ taugliek
un flustert heisch:

JEHANN
Marik? Marik?

ERZÄHLER
Oll Daniel kiekt em barmend an:

DANIEL
Noch lewt s’, noch bädt s’ för di, Jehann.

ERZÄHLER
Hei föllt taurüch so blass un bleik
un lähnt sik an de,dei olle Eik.

JEHANN
Oh, sech ehr, sei süll kåmen, kåmen!
Ik nähm sei mit; wi gåhn tausåmen;
Ik bring uns dörch in ’t anner Land.

ERZÄHLER
Un fött denn Ollen sin Knei un weint;
de Oll, de schüfft trüch sin Hand.