un har bi Rägen, Nacht un Wind
sik in ein düüstern Holt verluren,
as wüsst sei nich, wohen un her,
as keem ein Grugel œwer ehr.
Un as de,dei beiden Afscheid nåhmen,
dunn sackt sei still in sik tausåmen:
Ach, wenn sei doch läd
an siene Städ! –
Mariken sitt, un schwer Gedanken,
de trecken ehr dörch Hart un Sinn;
wat sei ok bädt, sei will’n nich wanken.
Ach, wer de Taukunft weiten künn!
In ehr is so ein wild Gewäuhl,
dat drängt sik düüster dörch ehr Hart,
un klor is blot dat ein Gefäuhl,
dat grötter Unglück kåmen ward. –
Jehann sett sik dål, åhn wat tau seggen,
un deit ehr Hand in siene leggen.
Un denkt mit Freuden dorœwer nå,
sei künnen nu nå Amerika.
denn letzten Riegel vör sien Glück
denn schöf nu jüst de Dod taurüch.
Doch as hei s’ dormit trösten will
un tau ehr von de Taukunft rädt,
un wie dat herrlich warden süll,
dunn gütt ehr frostig dörch de Åder,
as wür dat Hart tausåmen snert,
as wier ’t ein Sünn an ehren Vadder,
as wier ’t ein Sünn in ehre Låch,
in niege Hoffnung fuurt tau läben,
as wier ’t ein Sünn, an bät’re Dåch,
noch mål an Freud un Glück tau glöben.