Schreibung:
Original
Text mit Übersetzung 〉〉

Klaus Groth


Min Port


De Port is noch dar, geit apen un to,
Ok knarrt un jankt un klappt se as do.
Dar gung´n de mi leef weern ut un in:
De Fru, de Kinner, Verwandte un Frünn.
Wa oft, wenn se klapp, dat ik dacht: Wat nu?
So keem en Gesicht, dat ik reep: Dat büst du!
In ´n Sünnschin weer´t, Sünnschin op de Böm
Sünnschin opt Gesicht, opt Gras un de Blöm,
Sünnschin int Hart - so keem ´t in de Port,
So gung´t in un ut, Dag an Dag, jümmer fort.
Dar keem wul Rȩgen un Snee mit mank,
Dat weih, dat de Port in de Angeln jank,
Dat baller un klapp, ik reep al binn:
Süh dar! Wa schön! Kum man in! Kum rin!

Allmählich keem´t - do gung een ut de Port,
Darhin gung de Weg, un nu weer Se fort.
Ja, rut weer se kam´, torügg keem se nich,
Un mi - mi leepen de Thran´n vunt Gesicht.
De Sünn schien wedder, de Blöm, de blöhn,
De Summer weer dar, un de Böm warn grön,
Ik hör de Port, wa se klappt un knarrt -
De Sünnschin kumt mi nich wedder int Hart
Denn weer ´t en Anner - ok he gung fort,
Hoch weer he wussen hier achter de Port.
Dat Nest ward to lütt, de Vagel ward flügg,
He geit in de Welt, he winkt noch torügg:
Ade! Ade!
Un de Port de knarrt,
Un ik sitt dar mit min eensam Hart.

So ward se still un stiller min Port,
All wat mi leef geit rut un blift fort.
Bekannte to vȩl, jümmer weniger Frünn,
Un endlich bliv ik alleen hier binn.

Un wenn de Port toletzt mal knarrt,
Denn is ´t, wenn man mi rutdrȩgen ward.
Un denn vær en Annern geit se as nu,
Un he röppt to en Anner, wenn se geit: Dat büst du!
Un de hier plant hett un sett de Port,
Em drogen se rut an en stillen Ort.


„Min Port“ entstand 1882. Es erschien zuerst in der 14. Aufl. des Quickborn 1883.
Abdruck nach der letzten Veröffentlichung zur Lebenszeit von Klaus Groth in „Klaus Groth´s Gesammelte Werke“ Erster Band. S. 219-220. Bibliographische Angaben und Online-Ansicht: archive.org 〉〉

Das Gedicht erschien neben "Klockenlüden" unter der Überschrift "Ut den Swanenweg". 1866 hatten die Groths im Schwanenweg in Kiel ein neues Haus bezogen.

„ ... do gung een ut de Port“
Vier Jahre vor Entstehung dieses Gedichts, am 19. Januar 1878, war Klaus Groths Frau im Alter von nur 45 Jahren gestorben.

„ ... ok he gung fort“
1882 verlässt sein Sohn August das Haus und geht als Kaufmann nach Südamerika.

Reimer Bull liest „Min Port“ 〉〉