Schreibung:
Original
Original mit Übersetzung 〉〉

Klaus Groth


Ünnermeel


De Wörner Klocken lüd de Prȩdigt ut.
Se summt ut wider Feern un mank de Im,
De æwert Feld hin drivt vun Blöt to Blöt.
Denn klætert wücke Wagens langs den Weg:
De Pȩr sünd nich to sehn int lange Korn,
Man blot de Köpp, un Minschen achterhȩr,
As wenn se sȩgeln op en See vun Weten.
So jagt se een na´t anner wit værbi,
De Schall un Schin vertreckt sik jümmer wider,
Un Allns is wedder still as inne Kark.

Dar sitt en Mäden köhli inne Dörnsch,
Se´s ganz alleen, in vullen Sünndagsstaat.
Se sitt un neiht, se kikt ni op un um,
Un ökern geit de Arm ȩr op un dal.
Denn knastert jedesmal dat witte Linn´,
As reet se´t mit de dralle Arm entwei.
Se is ok gar ni bu´t vær Scheer un Natel,
De Schullern quellt, as wull de Sammtjack bassen,
De ȩr as gaten op de Hüften fallt,
Un dær de Backen schint de Lȩbenslust
Un glänzt ȩr ut de düsterbrune Haar.

Se´s ok al satt, se læhnt sik æwern Arm
Un kikt dært Finster langs dat gröne Korn
Un langs de groten gȩlen Rappsaatkoppeln
Int wide Feld, wo noch en Wagen glinstert,
Un wo de Luft sik spegelt as dat Haf
Un Hüs´ un Böm sik weegt as inne Wellen.

Man hört keen Starbenslud as blot de Wanduhr.
Dat slöppt int Hus un buten slöppt dat Feld.
Blot wenn in Drom en Höhnerküken stȩhnt,
De op de grote Dęl to Middag slapt,
So horkt de Kater oppen Læhnstohl op,
Un Müppe reckt sik, un de Hushahn buten
Fragt lud wat dat bedü´, de Kunsche kullert,
Un ut dat Hunnhus kikt en rugen Kopp:
Doch hebbt se sik mal reckt un all mal japt,
So sackt se wedder ruhi dal to slapen.

Dar sünd keen Ogen apen as de twee.
Doch kikt de ok herut as wenn se drömn
Un wat betrachten inne blaue Luch –
Vellich Gedanken, de int Wide dämmert,
As man wul hett: dat Hart treckt achterna,
De ganze Seel is op en grote Reis´
Un swȩvt umhȩr un lett een möd torügg.
So sackt dat Mäden in sik sülbn tohopen,
Dat Kinn in Hand, un stütt de witten Arms,
Un an de brunen Flechten spȩlt de Fingern. –
Mit eenmal fangt de Husklock an to rasseln
Un sleit in drange Släg´ de Middagsstunn:
Dat Mäden tuckt tohop un halt en Athen –
Un stütt sik wedder ruhi oppe Arms.

Doch hett de Klock noch lang ni utvertellt,
Dar springt en Dær op babent Wiserblatt,
En Mann herut un makt en depen Diener,
En Dremast op, Kneebüxen mit de Spangn:
Denn snappt en Fedder in den Kasten binn´,
Un darmit klingt en ole Melodie,
En Menewett ut værige Jahrhunnert,
So lud un krus un old un wunnerli,
Man meen de Kneebüx war der gliks na danzen.
Doch merrn inn Triller fleit dat hell un scharp –

Dat keem vun buten æwert stille Korn! –
Noch mal un noch eenmal as vun en Jäger:
Un as en Reh, so fahrt dat Mäden op.
Se buckt sik rasch un tisst sik ut dat Linnen,
De Backen glöht ȩr un de Ogen glänzt,
De Bossen geit, man hört dat Hart ȩr kloppen,
Un doch is nix vun Angst in all dat Schrecken,
Denn as ton Lachen krüselt sik de Lippen.
Se süht sik rasch lank Jack un Kleed hendal,
Strakt sik ant Haar un deit en Glup int Spegel
Un kikt noch eenmal langs dat gröne Feld
Mit grote Ogen na en lütten Punkt,
De langs den Fotstig babn den Weten treckt,
Un mit en Jauchzen klappt se inne Hann´
Un flüggt – en Vagel – ut de Sidendær:
De Wanduhr spȩlt alleen vær Mups un Kater. –

In Hof is Schatten ünnern Appelbom,
De wasst hier hoch as oppe Geest de Böken,
Un Krut un Unkrut hebbt der Dȩg un Tier.
Dar is keen Placken, nich en Strȩmel Land,
De is besett vun safti gröne Krüder,
De as en Sammtdȩk oppe Stücken liggt,
Ut Gröben rankt un langs dat Water krupt,
Um Böm un Port, um Plank un Müern drängt,
Un iwri wasst – bet inne Sidendær.

Jüs flog se op! un mit Geschrigg de Höhner,
Un Heisters ut de Eschen um de Graff
Un ut de Dær dat Mäden hell int Füer,
Un sünner Hot inn hitten Sünnschin rin,
– Doch ahn Gewalt, as wat de Vageln makten.
Se swȩvt in lichten Schritt de Wurth hendal,
De Brügg heræwer na den Appelhof
Un mank de Büsch un Blöm de Garn hentlank.

Do trȩ en hogen Burschen rut ut Korn
In korte Jack un mit en Kluwerstaken.
He geit in raschen Schritt noch æwer´n Koppel,
Dweer æwert Stück, bet an den Appelhof:
Nix as de brede Graff is twischen Beiden.
Mit sȩkern Arms un Ogen sett he an
Un deit en Satz un swȩvt na anner Sit.
Twee Arms un Ogen nȩhmt em in Empfang.
Dat Glück is still – se treckt sik deep in Schatten. –
Summt dar de Im? Sünd dat de Wörner Klocken? –
De Sünn liggt hitt opt Feld, in Garn is Schatten,
Dat Korn bewȩgt sik lisen op un dal,
Un ut den Blomhof kumt en lisen Flüstern.