Un bullert denn lustig din Aben, Is warm dat, wu dull dat ok frirt, Ründüm di un ünnen un baben, Un wußt denn den Winte nich laben, Denn büst du sonn Winte nich wirt. Doa prügeln de Möllegesellen Doa baben all werre sick aw; Nu moet ick di noch wat vetellen, Un sünd ’t ok man olle Kamellen Un dösch ick man lerriges Kaff. Din Winte – din Winte de kümmt nu. Kik, wu up din Schullern he sitt! As wirst du ’n richtigen Mölle, So hett all instoewt di dat Ölle, So witt büst, alloewe so witt. De Frost de hett snurrig vel Bloemes Di malt üm din Ogen un Münt; ’Ne kakelsnaksche Oart Bläre Hett tekent dat rusig oll Were Grar aewe din Branen di ründ. De Blomen de sen all so duff ut, Un sär ick: smuck laten se di, Un wat as ’n Struß se utsegen, Denn müßt as ’n Spitzbow ick legen, Un denn wir ken woar Wurt doabi.