De Wind de sloeg de Stoppel swart Mit scharpe Hagelswep; De Wind de sloeg er in er Hart, Dat de Tran in ’t Og er loep; De Storm de sloeg mit sin Hagelseiß To Schann er schoenes Kurn, – De Storm de ret er de Ros ut dat Hoar Un let er man den Durn. So set se in er Kame doa un went un stent un sär: _ Wat de Anne sproek, is worrn nu woar, Min Storm de kümmt achteher; Sin Fust was grow un sin Hoar was gel; He harr wat en hebben moet, – En Hart vull Lew, ’ne irlich Sel Un ’n still un tru Gebloet!