De oll Mann is üns Köste, De Oll mit slowitt Hoar; In de Gemen is west he Nu aewe sößtig Joar. De Berklock stött, de Berklock stött, Nu kümmt he glik herut Doa ut den Turn sin Klockenpurt; Still mank de Grawsten geit he furt, Wu duknackt süt he ut! Doa an de Mür doa ünnen Doa stan twe smuck lütt Boem, Twe stur teinjoarig Linnen – Un mank se liggt en Sten. Doa sett de oll Mann dal sick; De Tit, de nu vegan, Kümmt werre denn; denn bringt de Dot In sin oll Hart sin bitter Not Un in sin Og ’ne Tran.