Schreibung:
Original



John Brinckman


Stutenollsch


Dat Farken dat was meist veklamt
Un tillfoet uppe Kaw;
Schultmore is aeweto noch kam
Un hett ´t flink in er Plat upnam
Un ler´t inne Weeg bi´n Aw.

Doa hett se ´t mit ´n Pael todeckt
Un hett ´n heten Sten
Em tenzen Foeten hen noch steckt; –
Nicks as de Snut, de rut he reckt,
Is vun em nu to sehn.

De Stutenollsch kem mit er Dracht
Un Körw un Schirm dunn gan;
Se kem inne Dönskdoer rinn un lacht
Un sär: - Dat harr´k all min Ler nich dacht, –
Noch sonn schoen Slerenban!

Na, Schultenmore, na wu geit?
Nee, is dat enmal kolt!
Ob dat woll ball uppen Däu werre sleit?
ʼN beten Mulschell hüt? Sonn Mulschell deit
Mal sacht, dat ´s backt ut Smolt.

Er Körw harr dal se sett un seg
In ´t Spegel na er Mütz.
Dunn kek s´ sick ründ, un as de Weg,
Dicht bi de Aw, to sen se kreg,
Doa roep s´: - All wedder wat Lütts!?

Na, Schultenmorer, dat ´s Gott´s Segen,
En nimmt dat, as en ´t nimmt;
Wat Gott en schickt, dat moet en drägen ...
Dat is woll nu all Numme negen,
Wenn en to ´t anne kümmt? -

Nahst güng se na de Weg ran sacht:
- Ne, dat ´is jo ´n woaren Stat!
Ne, dat harr´k all sein Dag nich dacht, -
Ne, wat de Jung nah ´n Schulten slacht!
De hett sonn Snut akkrat! -

Quelle: Vagel Grip. Güstrow : Opitz, 1859. S. 17-18.
Der Text ist zwar Korrektur gelesen, aber noch nicht endgültig redigiert. Zum Abgleich hier der originale Text: online 〉〉
Alle Gedichte des "Vagel Grip" erscheinen nach und nach auch mit einer Wort-für-Wort-Übersetzung (mit Link zum John-Brinckman-Wörterbuch).